غزل معاصر

باغی آتش گرفته در چشمت ، شاه توتی است پاره ی دهنتدشمنی نیست بین ما ، الّا : پوشش بی دلیل پیرهنتپشت در پشت عاشقت بودیم ، من و شیراز و بلخ و نیشابورتو بگو دفتر همه شُعَراست ، گر سوالی کنند از وطنتکمرت استوای زن یعنی ، سینه آتشفشان تن یعنیمادرت کیست ؟ در کدام رَحِم ؟ نقش بسته چم و خم بدنتمی نشینم مگر تو رد بشوی ، می دوم تا مگر که خسته شویمی کشم امتداد راهی را ، به امید در آن قدم زدنتتو قدم می زنی ، قدم من را ، تو نفس می کشی ، هوس من راهوس لا به لای هر نفسم ، قفس سینه و نفس زدنتتو اگر مرغ عشق من باشی ، بازوانم بدون شک قفسندواقعا حیف ! اگر که این آغوش ، تنگ باش غزل معاصر...

بهار با تو بودن ها چه شد؟ پاییز دلتنگی استکجایی صبح من؟ شام ملال انگیز دلتنگی استکجایی ماهی آرام در آغوش اقیانوس؟به من برگرد! این دریای غم لبریز دلتنگی استاگر چیزی به دست آورده ام از عشق، می بخشمغزل هایی که خود سرمایه ی ناچیز دلتنگی استدر آن دنیا برای دیدنت شاید مجالی شدهمانا مرگ، پایان سرورآمیز دلتنگی استنسیمی شاخه هایم را شکست و با خودم خواندم:بهار با تو بودن ها چه شد؟ پاییز دلتنگی استسجّاد سامانی غزل معاصر...